شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٦٧

بيان اطوار سراى سپنج كه رنج او با راحت است و راحت او با رنج

و للمهيمن فى حالاتنا نظر * و فوق تدبيرنا للّه تقدير

عسر : دشوار شدن ( از خامس ) . و تيسير : آسان كردن . و تدبير : انديشه كردن در عاقبت كار . و المهيمن : الشّاهد ، و هو من آمن غيره من الخوف و أصله أأمن فهو مؤأمن « 1 » بهمزتين ، فليّنت الهمزة الثّانية كراهة لاجتماعهما ، فصار مأيمن « 2 » ، ثمّ صيّرت الأولى هاء ، كما قالوا :

هراق الماء و أراقه .

مىفرمايد : صبر كن اندكى ، كه بعد از دشوارى آسان كردنست ، و هر كارى مرو را هنگامى است و انديشه‌كردنى . و مر خدا را كه گواه ماست در حالتهاى ما نگرستنى « 3 » است ، و بالاى انديشه كردن ما مر خدا را اندازه‌كردنى است . س :

اى يافته از جام صفا شادى « 4 » مى * وز رنج خمار آن فراغت شده طى

زنهار مخور غصّه كه در علم خدا * دارد شب تيره روز روشن از پى

س :

رندى كه چو من اهل توكّل باشد * هر خار كه پيش او رسد گُل باشد

آنگاه شوى اهل توكّل كه ترا * در هر غم و محنتى تحمّل باشد

بيان اطوار سراى سپنج كه رنج او با راحت است و راحت او با رنج

بيان اطوار سراى سپنج كه رنج او با راحت است و راحت او با رنج

إن عضّك الدّهر فانتظر فرجا * فإنّه نازل « 5 » بمنتظره

أو مسّك الضّرّ و ابتليت به * فاصبر فإنّ الرّخاء فى أثره

عضّ : بدندان گزيدن « 6 » . و انتظار : چشم داشتن . و مسّ : رسيدن به چيزى .

مىفرمايد : اگر بدندان بگزد ترا روزگار ، پس چشم دار وارفتن غم را ؛ چه به درستى كه وارفتن غم فروآينده است به چشم‌دارندهء آن . و اگر برسد ترا گزند و مبتلا شوى به آن ، پس صبر كن ؛ چه به درستى كه آسانى در پى آنست . س :

( 1 ) . E : - فهو مؤامن . ( 2 ) . E : يا من . ( 3 ) . G : نگريستنى . ( 4 ) . C : شربت . ( 5 ) . C : ناظر . ( 6 ) . C : گرفتن .