شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٤١

تمهيد معذرت در قتل خويشان و تشييد مصلحت در زجر ايشان

( بفتح السّين و سكون « 1 » الميم ) : القناة الصّلبة ، و يقال هى « 2 » منسوبة إلى سمهر ، اسم رجل كان يقوّم الرّماح . « 3 » و محادثة : زدودن . و تحديد : تيز كردن . و بأفواههم متعلّق به لتطفئ « 4 » ، و اين اشارتست به يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ « 5 » .

مىفرمايد : قبيلهء قريش پيدا شدند ، يا « 6 » آغاز كردند ، ما را به دشمنى در نخست ؛ و آمدند كه فروكشند « 7 » روشنائى پروردگار محمّد را به دهانهاى خود ، و شمشيرها به شمشيرها مىرسيد « 8 » ؛ به دستهاى ايشان بود از هر جنس شمشير برّان « 9 » هندى ، و نيزه‌هاى منسوب بموضع خطّ كه به حقيقت راست كرده شده ، سخت كه سرهاى آن نيزه‌ها جلا داده شده به تيزكننده . س :

هستند جماعتى كه بدخواه منند * خرسنگ‌صفت فتاده در راه منند

خواهند كه آئينهء من تيره كنند « 10 » * وز « 11 » جهل حجاب جان آگاه منند

فقلنا لهم لا تبعثوا الحرب و اسلموا * و فيئوا إلى دين المبارك أحمد

فقالوا كفرنا بالّذى قال إنّه * يوعّدنا بالحشر و الحكم فى غد

فقتلهم و اللّه أفضل قربة * إلى ربّنا البرّ العظيم الممجّد

بعث : از جاى برانگيختن ( از ثالث ) . و سلم ( بفتح سين و لام ) : خالص شدن ( از رابع ) . و فىء « 12 » : بازگشتن ( از ثانى ) . و البركة : ثبوت الخير الإلهىّ فى الشّىء ؛ « 13 » و مباركة : بركت كردن ؛ و مبارك : خجسته . و توعيد و توعّد : بيم دادن ؛ و يوعّد : يا بصيغهء مضارع از توعيد يا بصيغهء ماضى از توعّد . و حشر : برانگيختن . و قتلة ( بكسر قاف ) : كشتن . و قربة : نزديكى . و برّ ( بفتح ) : نيكوكار . و فيئوا مبنى بر حديث « كلّ مولود يولد على الفطرة ، فأبواه يهوّدانه

( 1 ) . E : فيكون . ( 2 ) . E : انه . ( 3 ) . صحاح : 689 . ( 4 ) . BC : ليطفى . ( 5 ) . الصّفّ : 8 . ( 6 ) . C : تا . ( 7 ) . G : فروكشتند . ( 8 ) . E : مىرسد . ( 9 ) . B : + بران . ( 10 ) . B : آيينه كنند . ( 11 ) . E : در . ( 12 ) . G : فيح . ( 13 ) . مفردات : 119 .