شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٩

حكايت

خيرى « 1 » را و به حقيقت نيكبخت شدند « 2 » . مر ايشان راست بهشتها از فردوس كه پاكند ، نمىرسد ايشان را به آن « 3 » بهشتها گرما و نه زود سرما يافتن . درود دهاد خدا بريشان ، هرگاه كه ياد كرده شوند ! پس بسيار جاى راستى كه پيش ازين حاضر شدند . س :

هركس كه ز فيض حقّ سعادت يابد * وز عين عمل نور عبادت يابد

خواهد كه كند به راه حقّ جانبازى * وز بهر شهود او شهادت يابد

قوم وفوا لرسول اللّه و احتسبوا * شمّ العرانين منهم حمزة الأسد

و مصعب ظلّ ليثا دونه حردا * حتّى تزمّل منه ثعلب جسد

ليسوا كقتلى من الكفّار أدخلهم * نار الجحيم على أبوابها الرّصد

عرنين ( بكسر عين ) : بن بينى . و مصعب ( بضمّ ميم ) : پسر عمير بن هاشم بن عبد مناف بن عبد الدّار بن قصىّ . و حرد : خشم گرفتن . و تزمّل : خويش را در جامه پيچيدن . و الثّعلب :

طرف « 4 » الرّمح الدّاخل فى السّنان . و الجسد : مصدر جسد به الدّم يجسد ( من الرّابع ) ، إذا لصق به ، فهو جاسد و جسد . و قتلى : جمع « قتيل » « 5 » بمعنى مقتول . و إدخال : درآوردن . و راصد : پاسبان ، و رصد : جمع او .

مىفرمايد : قومى كه وفا كردند مر رسول خدا را « 6 » و مزد چشم داشتند ، بلندبينيها كه بعضى ازيشان حمزه است ، آن شير ، و مصعب بن عمير كه گشت شيرى نزد رسول « 7 » ، خشم‌گيرنده ، تا جامه بر « 8 » خويش پيچيد « 9 » ازو طرف نيزه كه چسبيده بود خون به او . نيستند ايشان چون كشته‌ها از كافران كه درآورد خدا « 10 » ايشان را « 11 » در آتش دوزخ كه بر درهاى آن پاسبانان « 12 » باشند . س :

جمعى كه ره مهر و وفا داشته‌اند * آئين رياضت و صفا داشته‌اند

( 1 ) . AC : چيزى . ( 2 ) . G : شديد . ( 3 ) . E : بران . ( 4 ) . E : طرفى . ( 5 ) . E : - جمع قتيل . ( 6 ) . E : - را . ( 7 ) . E : نزد رسول شيرى . ( 8 ) . E : - بر . ( 9 ) . C : پيچد . ( 10 ) . C : خداى تعالى . ( 11 ) . G : ايشان را خدا . ( 12 ) . C : پاسبان .