شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٧

حكايت

شرحبيل برداشت و على او را قتل كرد . پس شريح ابن فارض برداشت و مسلمانى او را بكشت . پس صواب ، غلام يكى از بنى عبد الدّار ، برداشت و مسلمانى او را قتل كرد . و حسّان بن ثابت گفت :

فخرتم باللّواء و شرّ فخر * لواء حين ردّ إلى صواب « 1 »

ظننتم و السّفيه له ظنون * و ما أن ذاك من أمر الصّواب

بأنّ جلادنا يوم التقينا * بمكّة بيعكم خمر العياب

و روى عن أبى عبد اللّه جعفر بن محمّد عن أبيه ، عليهما السّلام ، أنّه « 2 » كان أصحاب اللّواء يوم أحد تسعة ، كلّهم قتلهم علىّ بن أبى طالب عن آخرهم . و مراد از « تسعه » در بيت رابع عثمان است و ابو سعيد و مسافع و حارث و كلاب و حلاس و ارطاة و شريح و صواب . و اگر گوئى اين جماعت از بنى عبد الدّار بوده‌اند « 3 » و بيت خامس ناطق است به‌آنكه تسعه از قبيلهء فهرند ، گوئيم منافات نيست ؛ چه عبد الدّار پسر قصىّ بن كلاب بن مرّة بن كعب بن لؤىّ بن غالب بن فهر بوده « 4 » .

و أحمد « 5 » الخير قد أردى على عجل * تحت العجاج أبيّا و هو مجتهد

فظلّت الطّير و الضّبعان « 6 » تركبه * فحامل قطعة منهم و مقتعد

عجل : شتافتن ( از رابع ) . و عجاج : گرد . و أبىّ : پسر خلف بن وهب بن حذافه « 7 » . و ظلّ :

روز گذاشت . و ضبعان ( بكسر ضاد ) : كفتار نر . و قطعة : پاره . و اقتعاد : اشتر را مركب خويش ساختن . و خير « 8 » يا مرفوع و نعت « 9 » أحمد ، يا مجرور و مضاف اليه ، چنانچه عبد المطّلب را « شيبة الحمد » و هاشم را « عمرو العلى » مىگفتند « 10 » .

مىفرمايد : احمد ، بهتر خلايق ، به حقيقت هلاك كرد بر وجه شتاب در زير گرد ابىّ ،

( 1 ) . AC : الصواب . ( 2 ) . C : + قال . ( 3 ) . E : بودند . ( 4 ) . C : + و له . ( 5 ) . G : احمدك . ( 6 ) . E : صبعان . ( 7 ) . G : خذافه . ( 8 ) . B : خبر ، CG : الخير . ( 9 ) . CG : صفت . ( 10 ) . E : هاشم را لعلى مىگفتندى .