شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٤

حكايت

كردن ( از اوّل ) .

مىفرمايد : خدا زندهء ديرينهء توانا ، پناه نيازمندانست ؛ و نيست كه انباز شود او را در ملك او يكى . او آن كس است كه شناسا كرد كافران را جاى فرو آمدن ايشان ، و مؤمنان « 1 » زود پاداش دهد خدا ايشان را ، چنانچه وعده كرده شده‌اند . پس اگر باشد گردشى ، باشد آن گردش مر ما را پندى . پس آيا شايد كه ديده شود در گمراهى آن راه يافتنى ؟ و يارى مىدهد خدا كسى را كه دوست مىدارد او را ، به درستى كه مرو راست يارى دادنى ؛ و عقوبت مىكند به كافران ، چون از راه گردند . س :

غمگين مشو اى دوست اگر چرخ بلند * آماده كند بهر تو اسباب گزند

هرچند بتاب و پيچ باشى از بند « 2 » * آن بند بود بلوح دل صورت پند

حكايت

حكايت

چون ابو سفيان و قريش از احد بجانب مكّه مراجعت كردند ، پشيمان شدند و مىخواستند كه بازگردند و به مدينه روند و چون اين خبر به پيغمبر رسيد ، با هفتاد كس به « 3 » حمراء اسد آمد كه تا مدينه هشت ميل است و خدا رعب در دل كفّار شقاوت آثار انداخت و به مكّه رفتند « 4 » و آيت الَّذِينَ اسْتَجابُوا لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَ اتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ « 5 » نازل شد و مصراع رابع اشارت به اينست « 6 » .

فإن نطقتم بفخر لا أبا لكم * فيمن تضمّن من إخواننا اللّحد

فإنّ طلحة غادرناه « 7 » منجدلا * و للصّفائح نار بيننا تقد

و المرء عثمان أروته أسنّتنا * فجيب زوجته إذ خبّرت قدد

فى تسعة إذ تولّوا بين أظهرهم * لم ينكلوا من حياض الموت إذ وردوا

( 1 ) . E : + را . ( 2 ) . G : پند . ( 3 ) . E : بر . ( 4 ) . C : - و به مكه رفتند . ( 5 ) . آل عمران : 172 . ( 6 ) . C : + و له . ( 7 ) . G : غادرتا .