شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٧

منع شماتت هند ، زن ابى سفيان در قتل حمزه و شهداى احد ، عليهم الرّضوان

رجز « 1 » كه بعد از قتل نذير « 2 » بن طلحه در احد گفته و گوهر مقصود « 3 » بالماس فصاحت سفته

أصول باللّه العزيز الأمجد * و فالق الإصباح ربّ المسجد

أنا علىّ و ابن عمّ المهتدى

صولة : حمله بردن ( از اوّل ) . و الإصباح : فى الأصل مصدر « أصبح » ، إذا دخل فى الصّبح ، سمّى به الصّبح ؛ فالمراد بفالق الإصباح شاقّ عمود الصّبح عن ظلمة اللّيل أو عن بياض النّهار ، و مىتواند بود كه « أصباح » ( بفتح همزه ) باشد ، جمع « صبح » بمعنى بام . و مراد از مسجد مسجد حرام .

مىفرمايد : حمله مىبرم به يارى خداى « 4 » ارجمند بزرگوارتر و شكافندهء صبح ، پروردگار مسجد حرام ، من علىام و پسر برادر پدر آن راه‌يافته . س :

در رزم بود صبر و تحمّل ما را * در بزم بود جاه و تجمّل ما را

در معركه‌اى كه مو بتن تيغ زند * بر حضرت حقّ بود توكّل ما را

منع شماتت هند ، زن ابى سفيان در قتل حمزه و شهداى احد ، عليهم الرّضوان

أتانى أنّ هندا حلّ صخر * دعت دركا و بشّرت الهنودا

فإن تفخر بحمزة حين ولّى * مع الشّهداء محتسبا شهيدا

فإنّا قد قتلنا يوم بدر * أبا جهل و عتبة و الوليدا

هند : دختر عتبة بن ربيعة بن عبد الشّمس بن عبد مناف . و صخر : ابو سفيان ، پدر معاويه .

و النّار دركات و الجنّة درجات و القعر الآخر : درك . و تبشير : مژده دادن . و هند : اسم مملكة ، و النّسبة إليها : هندىّ و هنود . و حمزة : پسر عبد المطّلب ، و در سال ششم از نبوّت مسلمان شد و سبب آن بود كه روزى پيغمبر ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، در مقام صفا اقامت

( 1 ) . C : رجزى . ( 2 ) . E : نذر . ( 3 ) . E : + معنى . ( 4 ) . AB : خدا .