شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٧

تنبيه بر مفارقت و جدائى از ياران منافق و ريائى « 5 »

ليكن چه توان كرد كه در صبح ازل * بر لوح قدر قضا چنين راند قلم

مذمّت جمعى كه به صورت مردمند و به حقيقت حيوانات بىدمند

مذمّت جمعى كه به صورت مردمند و به حقيقت حيوانات بىدمند

ما أكثر النّاس لا بل ما أقلّهم * و اللّه يعلم أنّى لم أقل فندا

إنّى لأفتح عينى حين أفتحها * على كثير و لكن لا أرى أحدا

فند ( بفتح فاء و نون ) : دروغ .

مىفرمايد : چه بسيارند مردم « 1 » ، نه بلكه چه كمند ايشان ، و خدا مىداند كه من نمىگويم دروغ را . به درستى كه من هرآينه مىگشايم چشم خود را ، آن زمان كه مىگشايم آن را ، بر بسيارى ، و ليكن نمىبينم هيچ يكى را . س :

امروز كه قحط فضل و احسان باشد * نقصان و كمال خلق يكسان باشد

هرچند « 2 » به اطراف جهان گرديديم « 3 » * يك فرد نديديم « 4 » كه انسان باشد

تنبيه بر مفارقت و جدائى از ياران منافق و ريائى « 5 »

تنبيه بر مفارقت و جدائى از ياران منافق و ريائى « 5 »

من لم يردك فخلّه لمراده * لا تحزننّ لهجره و بعاده

تخلية : رها كردن . و هجر : از كسى « 6 » بريدن ( از اوّل ) . و مباعدة و « 7 » بعاد : از كسى دور شدن .

مىفرمايد : هركه نخواهد ترا ، پس رها كن او را بمراد او ، اندوه مكش براى بريدن او و دور شدن او . س :

آن دم كه كسى سلسلهء شوق گسيخت * وز قيد محبّت و وفاى تو گريخت

در باب صفا و مهر او سعى مكن * ديگر نرود به كوزه هر آب كه ريخت

( 1 ) . C : - مردم . ( 2 ) . E : + كه . ( 3 ) . E : گرديدم . ( 4 ) . E : نديدم . ( 5 ) . A : منافق زبايى ، CG : منافق ريائى . ( 6 ) . CG : - از كسى . ( 7 ) . CG : - مباعدة و .