شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٥

بيان آنكه فرج « 1 » لازم اندوه است و فرح تابع مكروه

حرف الجيم

بيان آنكه فرج « 1 » لازم اندوه است و فرح تابع مكروه

إذا النّائبات بلغن المدى * و كادت تذوب لهنّ المهج

و حلّ البلاء و بان العزا * فعند التّناهى يكون الفرج

المدى : الغاية . و ذوب : گداخته شدن . و مهجة : جان . و بينونة و بين : جدا شدن .

مىفرمايد : چون حوادث برسند به نهايت ، و نزديك باشد كه بگدازد براى آن حوادث جانها ، و فرود آيد بلا و جدا شود صبر ، پس نزد نهايت پذيرفتن بلا باشد فرج . س :

اى باخته اسباب فراغت ناگاه * از غم نشود تيره دماغت ناگاه

بر ظلمت روزگار گر « 2 » صبر كنى * روشن شود از غيب چراغت ناگاه

( 1 ) . CE : فرح . ( 2 ) . E : اگر .