شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٤

خطاب به « 12 » وليد پليد بىقدر در وقت قتل او به غزاى بدر

درگرفتن چيزى را بجمله « 1 » ( از رابع ) . و أو : بمعنى « إلى أن » . و تصريع « 2 » : بسيار افكندن .

و الملىء ( بالهمزة ) : المعتمد عليه ، و الملاء : جمعه ، كالعظام و العظيم « 3 » . و حرب : كارزار . و اضافهء بغض به أعادى اضافهء مصدر بفاعل .

مىفرمايد « 4 » : پس گشت آن كار كه متابعت ابى جهل است ننگى كه فرومىريزند « 5 » آن را بر تو « 6 » حاجيان خانهء كعبه در زمان جمع شدن تازىزبانان . و اگر نرم شود از سبب دشمن داشتن دشمنان محمّد ، پوست باز كنند « 7 » مرا صاحبان دشمنى « 8 » به نيزه‌ها « 9 » و به شمشيرهاى « 10 » برنده . و هرگز فرونگيرند دشمنان او را بجمله « 11 » ، تا افكنده شوند پيرامون او مردان استوار بحربها ، صاحبان حسب . س :

آن مه كه كند ميان جانم مسكن * وز چهرهء او باغ دلم شد گلشن

گردى نرسد به دامن حشمت او * تا هست من شكسته را جان در تن

خطاب به « 12 » وليد پليد بىقدر در وقت قتل او به غزاى بدر

خطاب به « 12 » وليد پليد بىقدر در وقت قتل او به غزاى بدر

تبّا و تعسا لك يا ابن عتبه * أسقيك من كأس المنايا شربه

و لا أبالى بعد ذلك غبّه

تبّا و تعسا : أى ألزمه اللّه خسرانا و هلاكا . و ابن عتبة ( بضمّ عين ) : وليد بن عتبة بن ربيعه .

و كأس : قدح با شراب . و الشّربة : من الماء ما يشرب مرّة و المرّة الواحدة من الشّرب . و ضمير غبّه راجع به « سقى » .

مىفرمايد : لازم گرداناد خدا « 13 » خسران و هلاك مر ترا ، اى وليد پسر عتبه ؛ آب مىدهم ترا از كاسهء مرگها شربتى . و باك ندارم بعد از آن سقى از آنكه يك روز آئى « 14 » بآشاميدن اين

( 1 ) . CG : به حمله . ( 2 ) . E : تضريع . ( 3 ) . B : كالفطام و الفطيم . ( 4 ) . C : - مىفرمايد . ( 5 ) . G : فرومىزند . ( 6 ) . C : بر تو آن را ، E : + آن را . ( 7 ) . E : باز كند . ( 8 ) . E : دشمن . ( 9 ) . E : تيرها . ( 10 ) . E : شمشيرها . ( 11 ) . BCEG : بحمله . ( 12 ) . E : با . ( 13 ) . C : خداى . ( 14 ) . E : آيد .