شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٠

تعيير خيرهء تيره وليد بن مغيره

چون خصم انيس اهل حقّ ديد مرا * پيوسته كند بقتل تهديد مرا

ليكن نشوم تيره كه آئينهء دل * روشن شده از صيقل توحيد مرا

فيا ابن المغيرة إنّى امرؤ * سموح « 1 » الأنامل بالقاضب

طويل اللّسان على الشّانئين * قصير اللّسان عن « 2 » الصّاحب

خسرتم بتكذيبكم للرّسول * تعيبون ما ليس بالعائب

و كذّبتموه بوحى السّماء * فلعنة اللّه على الكاذب

السّماحة « 3 » : الجود . و أنملة : سر انگشت . و قاضب : شمشير برنده . و الشّناءة ( به وزن « 4 » الشّناعة ) : البغض . و خسارة و خسران و خسر : زيان‌كار شدن ( از رابع ) . و تكذيب : به دروغ « 5 » داشتن . و عيب و عاب و معيب : عيب كردن و معيوب شدن . و لعنة : نفرين كردن .

مىفرمايد : پس اى پسر مغيره ، به درستى كه من مردىام كه سخى است سرهاى انگشتان من به شمشير برنده . دراززبانم بر دشمنان ، كوتاه‌زبانم از يار . زيان كرديد بتكذيب شما مر رسول را ، عيب مىكنيد چيزى را كه بىعيب است . و تكذيب كرديد او را بوحى آسمان ، پس لعنت خدا « 6 » بر دروغ‌گوى « 7 » . س :

اى خصم كه هر نفس دلم سازى ريش * تا چند چو زنبور زنى بر من نيش

گوئى كه ز آسمان نيامد وحيى * لعنت به كسى كه ساخت اين قصّه ز خويش

( 1 ) . C : شموخ . ( 2 ) . E : على . ( 3 ) . G : الشماخة . ( 4 ) . G : توزن . ( 5 ) . E : + منسوب . ( 6 ) . C : خداى . ( 7 ) . G : دروغ‌گو .