شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠١

نفى عوارض جسمانى و اثبات فضائل نفسانى

است . س :

زينت نه به جامه است اى مرد خدا * در علم شود زينت مردان پيدا

از مرگ پدر نمىشود طفل يتيم * آنست يتيم كز خرد ماند جدا

امر به تحصيل آداب و منع از تفاخر بانساب

امر به تحصيل آداب و منع از تفاخر بانساب

كن ابن من شئت و اكتسب أدبا * يغنيك محموده « 1 » عن النّسب

فليس يغنى الحسيب نسبته * بلا لسان له و لا أدب

إنّ الفتى من يقول ها أنا ذا * ليس الفتى من يقول كان أبى

حمد : ستودن . و ها : حرف تنبيه . و محموده : أى المحمود منه . و الحسيب مفعول به يغنى .

و كان أبى : أى كان أبى كذا و كذا .

مىفرمايد : باش پسر هركه خواهى و كسب كن ادبى كه بىنياز سازد ترا ستودهء آن از نسب ؛ چه نيست كه بىنياز مىسازد حسيب و مفتخر به پدر را نسبت او به پدر ، بىزبانى كه باشد مرو را ، و بىادبى . به درستى كه جوانمرد كسى است كه مىگويد : من اينم « 2 » .

نيست جوانمرد كسى كه مىگويد : بود پدرم چنين و چنين . س :

خواهى كه شوى خلاصهء نوع بشر * بايد كه فراموش كنى نام پدر

در فضل و ادب « 3 » كوش و بميدان هنر * از اهل كمال و معرفت گوى ببر

نفى عوارض جسمانى و اثبات فضائل نفسانى

نفى عوارض جسمانى و اثبات فضائل نفسانى

أيّها الفاخر جهلا بالنّسب * إنّما النّاس لأمّ و لأب

هل تراهم خلقوا من فضّة * أم حديد أم نحاس أم ذهب

هل تراهم خلقوا من فضلهم * هل سوى لحم و عظم و عصب

( 1 ) . E : محمودة . ( 2 ) . G : + و . ( 3 ) . C : هنر .