شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.٣٥

6 . شعر او

اى از تو مرا به هر حديثى صد ذوق * در گردن من سلسلهء مهر تو طوق

در چشم توام اگر سوادى باقى است * دودى است كه گرد گشته از آتش شوق

* * *

اى قبلهء ارباب صفا ابرويت * وى نور دو چشم عارفان از رويت

هر سو دل گمراه به پهلو گردد * تا آخر كار آورد ره سويت « 1 »

* * *

تو شاه حسنى و ما رند خاكسار توايم * در اين ديار به صد گونه شرمسار توايم

به بزم وصل تو ما را گذر نخواهد بود * همين بس است كه گوئيم از ديار توايم

مرو مرو كه نداريم طاقت دورى * بيابيا كه فقيريم و خاكسار توايم

چو شد ز مشرب عرفان نصيب ما جامى * مدام مست مى چشم پرخمار توايم

قدم به ديدهء گريان منطقى نه زود * كه چشم ما به ره است و در انتظار توايم « 2 »

* * *

الحمد للّه القديم الأوّل * حمدا على الشّرع الشّريف الأعدل

ثمّ الصّلاة على النّبىّ محمّد * معلى لواء الشّرع خير محفل

ثمّ السّلام على شرائف آله * و على صحابته الخيار الكمّل

قد بان مضمون الكتاب بأسره * عندى باشهاد صريح تنجلى

ما فى الكتاب دقيقة منطوقة * إلّا ملاحظة بوجه أجمل

فحكمت بالمزبور فى أطباقه * حكما صريحا كان خير باذل

و أنا الحسين بن معين الميبدى * لا زال محظوظا بحظّ أجزل

* * *

و قد سمعت أذناى من فيه انّه * تصدّى لهذا الوقف من صدق نيّة

و رتبت أحكاما على ما عرفته * و كانت قوانين الشّريعة قدوتى

و إنّى حسين ميبدى و والدى * معين لدين الحقّ من أهل سنّة

( 1 ) . همان : 180 - 181 . ( 2 ) . همان : 85 .