شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٣

نصيحت قرّة العين امام حسين ، عليه السّلام من اللّه العلّام « 1 »

بجانب تو . س :

گاهى كه رسد درس بآيات عذاب * بايد « 1 » كه ز ديده‌ها روان سازى آب

اقرار كنى بجرم و گمراهى خويش * باشد « 2 » كه بفضل خود ببخشد توّاب

و إذا مررت بآية فى ذكرها * وصف الوسيلة و النّعيم المعجب

فاسأل إلهك بالإنابة مخلصا * دار الخلود « 3 » سؤال من يتقرّب

و اجهد لعلّك أن تحلّ بأرضها * و تنال روح مساكن لا تخرب

و تنال عيشا لا انقطاع لوقته * و تنال ملك كرامة لا يسلب

الوسيلة : ما يتقرّب به إلى الغير ، و مرويست كه حضرت مصطفى ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، با صحابه گفت : « سلوا لى الوسيلة . » گفتند : « يا رسول اللّه ، و ما الوسيلة ؟ » فرمود :

« أعلى درجة فى الجنّة ، لا ينالها إلّا رجل واحد ، أرجو أن أكون أنا هو . » « 4 » و اين معنى الصق است بمقام . و إعجاب « 5 » : خوش آمدن . و الإنابة إلى اللّه تعالى « 6 » : الرّجوع إليه بالتّوبة و إخلاص العمل . « 7 » و دار : سراى ، و مؤنّث سماعى . و خلود : جاودانه بودن ( از اوّل ) . و الرّوح ( بالفتح ) : الرّاحة . و سكون و سكنى : آراميدن . و خراب : ويران شدن ( از رابع ) . و الملك ( بالضّمّ « 8 » ) : ضبط الشّىء المتصرّف فيه بالحكم ، و الملك كالجنس له « 9 » ( از ثانى « 10 » ) .

و التّكريم و الإكرام : بمعنى ، و الاسم الكرامة . و سلب : ربودن ( از اوّل ) . و وصف فعل مبنىّ للمفعول تا « 11 » المعجب مرفوع باشد بر وفق ساير قوافى . و اگر گوئى ظاهر در لعلّك أن تحلّ حذف أن است « 12 » ، چه أن با فعل بتأويل مصدرست ، گوئيم غرض مبالغه باشد ، مثل « زيد « 13 » عدل « 14 » » ، يا ملتزم تقدير شويم ، أى لعلّ حالّك ، أو لعلّك ذات حلول ، أو لعلّك « 15 »

( 1 ) . E : شايد . ( 2 ) . CG : بايد . ( 3 ) . D : + به قدر . ( 4 ) . مسلم : 577 ؛ ترمذى : 3545 ، 3547 ؛ أبى داود : 1257 ؛ ابن ماجة : 1332 ؛ أحمد : 17763 ، 17784 ، 17955 ، 17960 ؛ دارمى : 3364 . ( 5 ) . C : اعجاف . ( 6 ) . G : - تعالى . ( 7 ) . مفردات : 827 . ( 8 ) . E : الملك بالشيء . ( 9 ) . مفردات : 775 . ( 10 ) . G : له الثانى . ( 11 ) . E : باء . ( 12 ) . E : آنست . ( 13 ) . CG : رجل . ( 14 ) . D : عادل . ( 15 ) . CDG : لعل .