شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٤

دعا و مناجات با قاضى حاجات

خوشى عيش « 1 » مر كسى را كه هستى تو آزادكننده ، يا دوست « 2 » ، يا مهتر ، يا « 3 » نگاه دارندهء او .

س :

اى نور رخت چراغ هر درويشى * وى داغ غمت مرهم هر دل‌ريشى

جز روى تو نيست قبلهء هر كيشى * بخشاى به حال بىكسى بىخويشى

طوبى لمن كان نادما أرقا * يشكو إلى ذى الجلال بلواه

ما به علّة و لا سقم * أكثر من حبّه لمولاه

إذا خلا فى الظّلام مبتهلا * أجابه اللّه ثمّ لبّاه

أرق : ( بفتح راء ) بىخواب بودن ( از رابع ) و ( بكسر ) بىخواب . و شكاية و شكوى و شكو « 4 » : گله كردن . و جلال : بزرگى . و علّة و سقم و سقم : بيمارى . و خلوت إليه : إذا اجتمعت معه فى خلوة . « 5 » و ظلام ( بفتح ) : تاريكى . و ابتهال : زارى كردن در دعا . و إجابة : جواب گفتن . و لبّى : مشتقّ از « لبّيك » ، بمعنى قال لبّيك ، چنانچه « بسمل » بمعنى قال بسم اللّه .

مىفرمايد : خوشى عيش « 6 » مر كسى را كه باشد پشيمان بىخواب كه گله كند به حضرت ذو الجلال بلاى خود را . نباشد به او « 7 » هيچ مرض و هيچ بيمارى بيشتر از دوستى او مر دوست او « 8 » را . چون به خلوت رود در تاريكى ، در حالى كه زارىكننده « 9 » باشد در دعا ، جواب گويد او را خدا ، پس لبّيك گويد او را . س :

خوشوقت كسى كه شد پشيمان ز گناه * بىخوابى و درد اوست از شوق إله

در خلوت تاريك كه حقّ را خواند * لبّيك به گوش جان او يابد راه

سألت عبدى و أنت فى كنفى * و كلّ ما قلت قد سمعناه

( 1 ) . C : خوش‌عيشى ، E : خوش‌عيش . ( 2 ) . CG : + او . ( 3 ) . CG : و . ( 4 ) . E : شكوه . ( 5 ) . صحاح : 2330 . ( 6 ) . C : خوش‌عيشى ، E : خوش‌عيش . ( 7 ) . E : با او . ( 8 ) . C : - او . ( 9 ) . E : كنند .