شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٣١

نكته

مثل هذا كِتابٌ أَنْزَلْناهُ مُبارَكٌ « 1 » و مثل فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ « 2 » .

مىفرمايد : بسى برادر وفادار كه وفا كردم مرو را ، و ليكن هميشه نيست مرو را وفا . س :

بسيار كسى كه كرد دعوى وفا * با او به وفا زيستم از صدق و صفا

ليكن چو رسيد وقت يارى كردن * پيدا نشد از جانب او غير جفا

يديمون المودّة ما رأونى * و يبقى الودّ ما بقى « 3 » اللّقاء

إدامة : دائم داشتن . و ما مصدرى ؛ و « زمان » مقدّر ، أى « 4 » زمان رؤيتهم إيّاى . و رؤية :

ديدن .

مىفرمايد : مىكوشند « 5 » در استمرار مودّت بتكلّف ، مادام كه ميان ما تلاقى است ، و باقى باشد صورت محبّت ، مادام كه ملاقات باقى است . س :

آنها كه طريق دوستى مىسپرند * وز غايت اشفاق بجاى پدرند

دارند محبّتى اگر در نظرند * وان لحظه كه غايبند طورى « 6 » دگرند

نكته

نكته

روح آفتابيست كه بر بدن تابيده و نور او از روزن چشم و گوش و غير آن پيدا مىشود ؛ هرگاه كه « 7 » دو شخص را چشم به چشم است ، اتّصالى « 8 » خاصّ ميان روح ايشان هست ، بنابراين گويند فلان نظر يافته است ؛ و اينست سرّ محبّت مردم در وقت ملاقات و زوال آن « 9 » در حين مفارقت .

أخلّاء إذا استغنيت عنهم * و أعداء إذا نزل البلاء

خليل : دوست ، و أخلّاء : جمع او .

قد تخلّلت مسلك الرّوح منّى * و به سمّى الخليل خليلا

( 1 ) . الأنعام : 92 . ( 2 ) . المائدة : 54 . ( 3 ) . CE : يبقى . ( 4 ) . E : مقدارى ، G : مقدرا اى . ( 5 ) . B : مىكوشيد . ( 6 ) . C : طور . ( 7 ) . G : - كه . ( 8 ) . D : اتصال . ( 9 ) . C : - آن .