شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٦٠

فاتحهء سادسه در نبوّت و ولايت

پيدا شد و اين محلّه را خرابات ساخت « 1 » و اين خانه ميراثى « 2 » من است كه نشسته‌ام و اين پسر فرزند صلبى من است و اين قرابه آب‌خواره است . » ابو عثمان ديد ، آب بود . ظ :

بر آستانهء ميخانه گر سرى بينى * مزن به‌پاى كه معلوم نيست نيّت او

گفت : « چرا خود را در « 3 » مقام تهمت مىدارى ؟ » فرمود « 4 » : « تا مردم مرا متديّن و امين ندانند و كنيزك به من نسپارند و مرا تعلّق خاطر « 5 » نشود . » ابو عثمان بر خاك افتاد و بگريست و دريافت كه مقصود از فرستادن او به رى چه بود « 6 » . ظ « 7 » :

صوفى بيا كه آينه صافيست جام را * تا بنگرى صفاى مى لعل‌فام را

راز درون پرده ز رندان مست پرس * كين حال نيست زاهد « 8 » عالىمقام را

س « 9 » :

در كوى مغان هركه ندارد گذرى * از صحبت عارفان نيابد اثرى

چون اشك به‌پاى مردم افتم هردم * باشد « 10 » كه ز گوشه‌اى بيابم نظرى

و اوليا بعضى بعشق صور جميله مبتلا شده‌اند « 11 » و گفته‌اند :

نقّل فؤادك حيث شئت من الهوى * ما الحبّ إلّا للحبيب الأوّل

و شيبانى فرموده :

كلّ الجمال غدا لوجهك مجملا * لكنّه فى العالمين مفصّل

و شيخ محيى الدّين در باب صد و هفتاد و هفتم از فتوحات گويد : « شيخ روزبهان در مكّه عاشق شد و خرقه را بينداخت و بعد از انقضاى آن حال باز بپوشيد . » « 12 » س :

تا من ز شراب عشق سرخوش باشم * پيوسته ميان آب و آتش باشم

چون نرگس او گهى خمارم باشد * چون كاكل او گهى مشوّش باشم

( 1 ) . E : كرد . ( 2 ) . F : ميراث . ( 3 ) . C : - در . ( 4 ) . E : گفت . ( 5 ) . E : + پيدا . ( 6 ) . C : بوده . - - - تذكرة الأولياء : 387 . ( 7 ) . C : حافظ قدس سره . ( 8 ) . B : صوفى . ( 9 ) . BC : - س . ( 10 ) . E : شايد . ( 11 ) . E : شدند . ( 12 ) . فتوحات ( طبع قديم ) 2 : 315 - 316 .