شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥٥

فاتحهء سادسه در نبوّت و ولايت

شده « 1 » بر روى « 2 » شما بگشايم . » « 3 »

و شيخ محيى الدّين در باب هشتم و در باب سيصد « 4 » و يازدهم از فتوحات مىگويد « 5 » :

« اوحد الدّين حامد بن ابى الفخر كرمانى گفت : در خدمت شيخ خود سفر مىكردم و او را اسهال طارى شد و من اضطراب « 6 » عظيم داشتم . گفتم : اجازت « 7 » ده كه « 8 » پيش امير صاحب سبيل روم و دوائى ازو بستانم اجازت داد و « 9 » چون برفتم ، امير در خيمه نشسته بود و جمعى پيش او ايستاده و شمعى نزد او نهاده ، مرا كه بديد « 10 » ، برخاست و اكرام كرد و گفت :

چه مهم دارى ؟ من حال شيخ عرض كردم . دوائى به من داد و باز برخاست و مشايعت كرد .

چون « 11 » پيش شيخ آمدم و شرح احوال بازگفتم ، شيخ تبسّم فرمود و گفت : من اجازت تو براى آن دادم كه ترا مضطرب يافتم و چون رفتى ، انديشه كردم كه امير اكرام تو نكند و تو خجل شوى . پس از هيكل خود تجرّد نموده بهيكل امير ظاهر شدم و بجاى او نشستم . و چون تو آمدى ، آنچه « 12 » ديدى ، بفعل آوردم ، پس بهيكل خود عود كردم و مرا احتياج به اين دوا « 13 » نيست . اوحد الدّين گويد : من بازگشتم و امير هيچ التفات بجانب من نكرد . » « 14 »

و در باب چهارصد « 15 » و هشتم از فتوحات مىگويد : « بحوالى كعبه در سنهء تسع « 16 » و تسعين و خمسمائة بعد از نماز جمعه شخصى را ديدم كه طواف مىكرد و دريافتم كه بدن او جسد مثالى است ، نه جسم عنصرى . سلام كردم و گفتم : من مىدانم كه تو روح متجسّدى ، بگو چه كسى . گفت : من احمد سبتىام ، پسر هارون الرّشيد « 17 » . گفتم : شنيده‌ام كه وجه تسميهء تو به سبتى آنست كه هر شنبه كسب معيشت باقى هفته مىكردى . گفت :

صحيح است . گفتم : بچه سبب « 18 » شنبه اختيار كرده بودى ؟ گفت : حق‌ّتعالى از يكشنبه تا

( 1 ) . D : + بود ، E : شد . ( 2 ) . AB : به روى . ( 3 ) . شرح فصوص الحكم للجندى : 107 . ( 4 ) . B : صد . ( 5 ) . C : گويد . ( 6 ) . E : اضطرابى . ( 7 ) . G : اجازه . ( 8 ) . C : + من . ( 9 ) . A : - و . ( 10 ) . E : ديد . ( 11 ) . D : دواى به من داد چون . ( 12 ) . E : + تو . ( 13 ) . B : دارو . ( 14 ) . فتوحات 2 : 261 - 262 ؛ ( طبع قديم ) 3 : 261 . ( 15 ) . C : صد . ( 16 ) . E : تسعه . ( 17 ) . E : هارون رشيد . ( 18 ) . B : - سبب .