شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤١

فاتحهء سادسه در نبوّت و ولايت

روايت كنند « 1 » كه مصطفى ، صلّى اللّه عليه و سلّم ، بسيار « 2 » باصحاب گفتى : « هل رأى أحدكم من رؤيا ؟ » « 3 » م :

مرحبا اى عشق خوش سوداى ما * اى طبيب جمله علّتهاى ما

اى دواى نخوت و ناموس ما * اى « 4 » تو افلاطون و جالينوس ما

و مطالعهء كتب اخلاق و تصوّف درين باب كافى و شافى « 5 » نيست . اگر كسى مريض باشد و خواهد كه به مطالعهء قانون و كامل الصّناعه معالجهء خود كند ، ميسّر نشود . وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ « 6 » . س « 7 » :

اى فقر تو نوربخش ارباب نياز « 8 » * خرّم ز بهار خاطرت « 9 » گلشن راز

يك دم نظرى بر مس قلبم انداز * باشد كه برم ره به حقيقت ز مجاز

فتح

ولايت چهار قسم است : اوّل ولايتى كه باطن نبوّت مطلقه است ، ثانى ولايت مقيّدهء هر نبى ، ثالث ولايت مطلقهء هر نبى و آن در محمّد مشكات اقتباس « 10 » ولايت انبياست و در ديگر انبيا مشكات اقتباس ولايت اولياست ، رابع ولايت مطلقهء عامه كه مخصوص به نبوّت نيست . و هريك را خاتمى است و خاتم قسم اوّل حضرت امير المؤمنين على است « 11 » ، و لهذا فرموده است : « اگر اهل كتب اربعه جمع شوند ، حكم كنم بر هريك ازيشان بكتاب او « 12 » . » و خاتم ولايت مقيّدهء محمّديّه بزعم شيخ محيى الدّين محمّد بن على بن محمّد بن محمّد بن محمّد بن « 13 » العربى الحاتمى الطّائى الأندلسى و اتباع او نفس نفيس شيخ است .

( 1 ) . A : كند . ( 2 ) . E : - بسيار . ( 3 ) . بخارى : 6525 ؛ مسلم : 4220 ؛ ترمذى : 2218 ؛ أحمد : 19236 . ( 4 ) . CG : وى . ( 5 ) . E : - و شافى . ( 6 ) . الإسراء : 82 . ( 7 ) . EF : - س . ( 8 ) . G : رياض . ( 9 ) . E : عارضت . ( 10 ) . E : اقباس . ( 11 ) . D : + عليه السلام ، F : امير المؤمنين امام المتقين على ابن ابى طالب عليه السلام . ( 12 ) . G : ايشان . ( 13 ) . B : محمد ابن ، E : - محمد بن .