شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٥

فاتحهء سادسه در نبوّت و ولايت

و ساير انبيا كه ظاهر شدند حاكم ميان مظاهر بودند ، نه « 1 » اسما . و هر اسم را مظهريست در خارج كه مربوب اوست و مظهر اسم اللّه حقيقت محمّديّه است : وَ ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ رَمى « 2 » يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ « 3 » وَ إِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلامَ اللَّهِ « 4 » . ظ :

ملك در سجدهء آدم زمين‌بوس تو نيّت كرد * كه در حسن تو چيزى يافت بيش از حدّ انسانى

و او بنيابت و خلافت حقّ مربّى ظاهر و باطن عالم است . و اين تصرّف تامّ و انعام عامّ باعتبار حقيقت اوست ، و امّا باعتبار بشريّت عبد محتاج است : قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحى إِلَيَّ « 5 » لَمَّا قامَ عَبْدُ اللَّهِ يَدْعُوهُ « 6 » ؛ « أنتم أعلم بأمور دنياكم . « 7 » أنا ابن امرأة تأكل القديد . « 8 » لا تفضّلونى على يونس بن متّى » . و اين حقيقت در هر زمان به صورتى « 9 » مناسب اهل آن ظاهر مىشود . وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ « 10 » وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلا فِيها نَذِيرٌ « 11 » . و در آخر باكمل صور ظاهر گشت و نبوّت تشريعى به او ختم شد . ظ :

اى قصّهء بهشت ز كويت حكايتى * شرح جمال حور ز رويت روايتى

انفاس عيسى از لب لعلت لطيفه‌اى * و آب خضر ز نوش دهانت كنايتى

ض :

و ما برحت تبدو و تخفى لعلّة * على حسب الأوقات فى كلّ حقبة « 12 »

و تظهر « 13 » للعشّاق فى كلّ مظهر * من اللّبس فى أشكال « 14 » حسن « 15 » بديعة « 16 »

و همه به تبعيّت او هدايت مىنمودند و ابواب عنايت بر روى طالبان مىگشودند . ض :

( 1 ) . B : به ، E : بر . ( 2 ) . الأنفال : 17 . ( 3 ) . الفتح : 10 . ( 4 ) . التّوبة : 6 . ( 5 ) . فصّلت : 6 . ( 6 ) . الجنّ : 19 . ( 7 ) . مسلم : 4358 . ( 8 ) . ابن ماجة : 3303 . ( 9 ) . DF : به صورت . ( 10 ) . الرّعد : 7 . ( 11 ) . فاطر : 24 . ( 12 ) . D : حقيقة . ( 13 ) . DG : يظهر . ( 14 ) . E : الاشكال . ( 15 ) . D : كلّ . ( 16 ) . ديوان ابن الفارض : 45 .