شرح ديوان منسوب به امير المؤمنين علي بن ابي طالب ( ع ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.١٥

فهرست مطالب

بيان آنكه سعادت و شقاوت مردم بتقدير خداست و بنياد كارخانهء آفرينش بر امر قضاست 474

تعيير شخصى كه از كسوت استعداد عارى بوده و بحسن طالع قصب سبق از اقران ربوده 475

بيان اختلاف روزگار و تقلّب ليل و نهار 475

تنبيه بر فناى دنيا كه بهشت غافلانست و منع دشمنان از شماتت كه خوى جاهلانست 476

نكوهش دنيا كه هم اقبال او مذموم است و هم ادبار او مشئوم 476

خطاب به دنيا كه توجّه به او شقاوت ابديست و ميوهء درخت او تلخى ضرر و بديست 477

قطع رشتهء امل بمقراض تذكار اجل 477

منع اعتماد بر مساعدت روزگار و تخويف از قضاى حضرت قهّار 478

منع جمعى كه نكوهش زمان ورد زبان ايشانست و مذمّت كسى كه بمعنى شيطان و به صورت انسانست 478

تقسيم ماهيت جامعهء انسان كه مظهر اسائتست و مصدر احسان 479

تبيين اصناف بشر كه خير او آميخته است بشرّ 480

ترجيح غنى كه مورث سرور و ابتهاج است بر فقر كه محدث فتور و احتياج است 481

بيان آنكه غنى واسطهء عزّت و افتخارست و فقر رابطهء ذلّت و انكسار 482

تنبيه بر آنكه درويشى با خوارى آميخته و خاك مذلّت بر مساكن فقرا بيخته 482

تفضيل فقر كه مقصد اهل كمال است بر غنى كه مؤدّى به نقص و زوال است 482

تنفير طباع از هر مزه كه نهايت آن عارست و بزه 483

شمردن انواع و اصناف عار و تعريض به بعضى از دشمنان وحشت شعار 484

تأسّف بر فوت ائمّهء دين و شكايت از افساد مفسدين 485

اظهار رسيدن اندوه بكمال و بيان انتهاى هر ممكن بزوال 486

ستايش كسى كه در مقام صبر ثابت‌قدم بوده و تشبيه خلق كريم او بمسك سوده 487

تبيين يمن انبساط و تحسين حسن اختلاط 487

ترغيب به تحصيل دوستان حقيقت آثار و بيان آنكه هزار دوست كم است و يك دشمن بسيار 488