عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٧

بر هوا تأويل قرآن مىكنى

بر هوا تأويل قرآن مىكنى

بر هوا تأويل قرآن مىكنى

هركه ماند از كاهلى بىشكر و صبر * او همىداند كه گيرد پاى جبر

هركه جبر آورد خود رنجور كرد * تا همان رنجوريش در گور كرد

گفت پيغمبر كه رنجورى به لاغ * رنج آرد تا بميرد چون چراغ

جبر چه بود بست تن اشكسته را * يا به پيوستن رگ بگسسته را

چون در اين ره پاى خود نشكسته‌اى * بر كه مىخندى چه پا را بسته‌اى

وانكه پايش در ره كوشش شكست * دررسيد او را براق و برنشست

تاكنون فرمان پذيرفتى ز شاه * بعد از اين فرمان رساند بر سپاه

حامل دين بود او محمول شد * قابل فرمان بد او مقبول شد

تاكنون اختر اثر كردى در او * بعد از اين باشد امير اختر او

گر تو را اشكال آيد در نظر * پس تو شك دارى در آن شقّ القمر

تازه كن ايمان نه از گفت زبان * اى هوا را تازه كرده در نهان

تا هوا تازه است ايمان تازه نيست * اين هوا جز قفل اين دروازه نيست

كرده‌اى تأويل حرف بكر را * خويش را تأويل كن نه ذكر را

بر هوا تأويل قرآن مىكنى * پست و كج شد از تو معنىاى سنى