عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٣
در معانى قسمت و اعداد نيست
انبيا چون جنس عليين بدند * سوى علّيين جان و دل شدند
در معانى قسمت و اعداد نيست
در معانى قسمت و اعداد نيست
بىدو باشد تا تويى صورت‌پرست * پيش او يك گشت كز صورت برست
چون به صورت بنگرى چشم تو دوست * تو به نورش درنگر كز چشم توست
نور هر دو چشم نتوان فرق كرد * چون‌كه در نورش نظر انداخت مرد
ده چراغ ار حاضر آيد در مكان * هريكى باشد به صورت غير آن
فرق نتوان كرد نور هر يكى * چون به نورش روى آرى بىشكى
گر تو صد سيب و صد آبى بشمرى * صد نمايد يك شود چون بفشرى
در معانى قسمت و اعداد نيست * در معانى تجزيه و افراد نيست
اتحاد يار با ياران خوش است * پاى معنى گير صورت سركش است
صورت سركش‌گدازان كن به رنج * تا ببينى زير آن وحدت چو گنج
ور تو نگذارى عنايت‌هاى او * خود گدازد اى دلم مولاى او
او نمايد هم به دلها خويش را * او بدوزد خرقهء درويش را
منبسط بوديم يك جوهر همه * بىسر و بىپا بديم آن سر همه
يك گهر بوديم همچون آفتاب * بىگره بوديم و صافى همچو آب
چون به صورت آمد آن نور سره * شد عدد چون سايه‌هاى كنگره
كنگره ويران كنيد از منجنيق * تا رود فرق از ميان اين فريق
شرح اين را گفتمى من از مرى * ليك ترسم تا بلغزد خاطرى
نكته‌ها چون تيغ فولاد است تيز * گر ندارى تو سپر واپس گريز
پيش اين الماس بىاسپر ميا * كز بريدن تيغ را نبود حيا
زين سبب من تيغ كردم در غلاف * تا كه كج‌خوانى نخواند بر خلاف