عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٧

چه خوش بىعاشقى از هر دوسر بىهيچ

كار آن كار است اى مشتاق مست * كاندر آن كار ار رسد مرگت خوش است

شد نشان صدق ايمان اى جوان * آنكه آيد خوش تو را مرگ اندر آن

گر نشد ايمان تو اى جان چنين * نيست كامل رو بجو اكمال دين

هركه اندر كار تو شد مرگ دوست * بر در تو بىكراهت دوست اوست

چون كراهت رفت آن خود مرگ نيست * صورت مرگ است و نقلان كرد نيست

چون كراهت رفت مردن نفع شد * پس درست آمد كه مردن دفع شد

عاشق خود نباشد وصل‌جو * كه نه معشوقش بود جوياى او

ليك عشق عاشقان تن زه كند * عشق معشوقان خوش و فربه كند

چون در اين دل برق مهر دوست جست * اندر آن دل دوستى مىدان كه هست

در دل تو مهر حق چون شد دو تو * هست حق را بىگمانى مهر تو

هيچ بانگ كف زدن نايد به در * از يكى دست تو بىدست دگر

تشنه مىنالد كه آب خوشگوار * آب هم نالد كه كو آن آب‌خوار

جذب آب است اين عطش در جان ما * ما از آن او و او هم آن ما

حكمت حق در قضا و در قدر * كرد ما را عاشقان همدگر

جمله اجزاى جهان زان حكم پيش * جفت‌جفت و عاشقان جفت خويش

هست هر جزوى ز عالم جفت‌خواه * راست همچون كهربا و برگ كاه

آسمان گويد زمين را مرحبا * با توام چون آهن و آهن‌ربا

آسمان مرد و زمين زن در خرد * هرچه آن انداخت اين مىپرورد

چون نماند گرميش بفرستد او * چون نماند تريتى نم بدهد او