عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٦

از جمادى مردم و نامى شدم

از جمادى مردم و نامى شدم

از جمادى مردم و نامى شدم

گويم افكندم به پيشت جان خويش * زنده كن با سر ببر ما را چو ميش

كشته و مرده به پيشت اى قمر * به كه شاه زندگان جاى دگر

آزمودم من هزاران بار بيش * بىتو شيرين مىنبينم عيش خويش

چون زمين و چون جنين خونخواره‌ام * تا كه عاشق گشته‌ام اين‌كاره‌ام

شب همىجوشم بر آتش همچو ديگ * روز تا شب خون خورم مانند ريگ

گر بريزد خونم آن روح الامين * جرعه‌جرعه خون خورم همچون زمين

يا گرامى اذبحوا هذا البقر * ان اردتم حشر ارواح النظر

از جمادى مردم و نامى شدم * وز نما مردم به حيوان سرزدم

مردم از حيوانى و آدم شدم * پس چه ترسم كى ز مردن كم شدم

حملهء ديگر بميرم از بشر * تا برآرم از ملايك بال‌وپر

وز ملك هم بايدم جستن ز جو * كلّ شىء هالك الّا وجهه

بار ديگر از ملك پران شوم * آنچه اندر وهم نايد ، آن شوم

پس عدم گردم عدم چون ارغنون « 1 » * گويدم انا اليه راجعون

اى فسرده عاشق ننگين نمد * گو ز بيم جان ز جانان مىرمد

سوى تيغ عشقش اى ننگ زبان * صد هزاران جان نگر دستك زنان

جوى ديدى كوزه اندر جوى ريز * آب را از جوى كى باشد گريز

آب كوزه چون در آب جو شود * محو گردد در وى و جو او شود

وصف او فانى شد و ذاتش بقا * زين سپس نى كم شود نى بدلقا

( 1 ) - ارغنون : اسب تند و تيز .