عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٥

عشق ثمره حقيقى يقين به خداوند است

او دو صد جان دارد از جان هدى * و آن دو صد را مىكند هر دم فدا

هريكى جان را ستاند صد بها * از نبى خوان عشرة امثالها

گر بريزد خون من آن دوست رو * پاىكوبان جان برافشانم بر او

آزمودم مرگ من در زندگى است * چون رهم زين زندگى پايندگى است

اقتلونى اقتلونى يا ثقات * انّ فى قتلى حيوة فى حيات

يا منير الخد يا روح البقا * اجتذب روحى و جدلى باللقا

لى حبيب حبّه يشوى الحشا * لو مشى يمشى على عينى مشى

پارسى گو گرچه تازى خوش‌تر است * عشق را خود صد زبان ديگر است

بوى آن دلبر چو پران مىشود * آن زبانها جمله حيران مىشود

بس كنم دلبر درآمد در خطاب * گوش شو و اللّه اعلم بالصواب

عشق ثمره حقيقى يقين به خداوند است

عشق ثمره حقيقى يقين به خداوند است

عاشقان را شد مدرّس حسن دوست * دفتر و درس و سبقشان روى اوست

خامشند و نعرهء تكرارشان * مىرود تا عرش و تخت يارشان

درسشان آشوب و چرخ و زلزله * نه زيادات است و باب سلسله

سلسله اين قوم جعد « 1 » مشكبار * مسألهء دور است ، ليكن دور يار

هركه در خلوت ز بينش يافت راه * او ز دانشها نجويد دستگاه

با جمال جان چو شد هم‌كاسه‌اى * باشدش ز احبار و دانش تاسه‌اى

ديد بر دانش بود غالب فرا * زان همى دنيا بچربد عامه را

زانكه دنيا را همىبينند عين * و آن جهانى را همىدانند دين

( 1 ) - جعد : پيچيده .