عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٤

عاشقان را هر زمانى مردنى است

در همان ديار

در همان ديار

هين مرا بگذار اى بگزيده يار * تا رسن‌بازى كنم منصوروار

گر شدى اندر نصيحت جبرئيل * مىنخواهد غوث « 1 » در آتش خليل

جبرئيلا رو كه من افروخته * بهترم چون عود و عنبر سوخته

جبرئيلا گرچه يارى مىكنى * چون برادر پاسدارى مىكنى

اى برادر من بر آذر چابكم * من نه آن جانم كه گردم بيش‌وكم

جان حيوانى فزايد از علف * آتشى بود و چو هيزم شد تلف

باد سوزان است اين آتش بدان * پرتو آتش بود نه عين آن

عين آتش در اثير « 2 » آمد يقين * پرتو و سايه ويست اندر زمين

لاجرم پرتو نپايد ز اضطراب * سوى معدن بازمىگردد شتاب

قامت تو برقرار آمد بساز * سايه‌ات كوته‌دمى گاهى دراز

هين دهان بربند فتنه لب گشاد * عكسها واگشت سوى امّهات

زانكه در پرتو نيابد كس ثبات * خشك ان اللّه اعلم بالرشاد

عاشقان را هر زمانى مردنى است

عاشقان را هر زمانى مردنى است

سخت‌تر شد بند من از پند تو * عشق را نشناخت دانشمند تو

آن طرف كه عشق مىافزود درد * بو حنيفه و شافعى « 3 » درسى نكرد

تو مكن تهديد از كشتن كه من * تشنهء زارم به خون خويشتن

عاشقان را هر زمانى مردنى است * مردن عشّاق خود يك نوع نيست

( 1 ) - غوث : يارى . ( 2 ) - كرهء آتش كه بالاى كرهء هواست ، سايلى رقيق و تنگ و بىوزن كه طبق عقيدهء قدما فضاى بالاى هواى كرهء زمين را فراگرفته است . ( 3 ) - ابو حنيفه و شافعى دو فقيه از مذاهب چهارگانهء غير شيعه .