عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨٣

عارف خرسند و مطمئن نوبتگه طبل بلاست

پا نهم گستاخ چون خانه روم * پا نلرزانم نه كورانه روم

آنچه گل را گفت حق خندانش كرد * با دل من گفت صدچندانش كرد

آنچه زد بر سرو قدش راست كرد * و آنچه از وى نرگس و نسرين بخورد

آنچه نى را كرد شيرين جان و دل * و آنچه خاكى يافت زو نقش چگل « 1 »

آنچه ابرو را چنان طرّار ساخت * چهره را گلگونه و گلنار ساخت

مر زبان را داد صد افسونگرى * و آنكه كان را داد زرّ جعفرى

چون در زرّادخانه « 2 » باز شد * غمزه‌هاى چشم تيرانداز شد

بر دلم زد تير و سوداييم كرد * عاشق شكر و شكرخاييم كرد

عاشق آنم كه هر آن آن اوست * عقل و جان جاندار يك مرجان اوست

من نلافم ور بلافم همچو آب * نيست در آتش‌كشىام اضطراب

چون ندزدم چون حفيظ مخزن اوست * چون نباشم سخت‌رو پشت من اوست

هر زمان گويد بكوشم بخت نو * گر تو را غمگين كنم غمگين مشو

مر تو را غمگين و گريان زان كنم * تا كت از چشم بدان پنهان كنم

تلخ گردانم ز غمها خوى تو * تا بگردد چشم بد از روى تو

بىتو صيّادى و جوياى منى * بنده و افكندهء راى منى

حيله انديشى كه در من دررسى * در فراق و جستن من بىكسى

چاره مىجويد پى من درد تو * مىشنودم دوش ، آه سرد تو

من توانم هم كه بىاين انتظار * ره دهم بنمايمت راه گذار

تا از اين گرداب دوران وارهى * بر سر گنج وصالم پا نهى

ليك شيرينى و لذات مقر * هست بر اندازهء رنج سفر

آنگه از شهر و ز خويشان برخورى * كز غريبى رنج و محنتها برى

( 1 ) - چگل : لجن ، گل و لاى . ( 2 ) - زرّادخانه : اسلحه‌خانه .