عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٨١

از محبت تلخها شيرين شود

حلقه‌هاى سلسلهء تو ذو فنون * هريكى حلقه دهد ديگر جنون

داد هر حلقه فنونى ديگر است * پس مرا هر دم جنونى ديگر است

پس فنون باشد جنون اين شد مثل * خاصه در زنجير اين مير اجل

آن‌چنان ديوانگى بگسست بند * كه همه ديوانگان پندم دهند

از محبت تلخها شيرين شود

از محبت تلخها شيرين شود

از محبّت تلخ‌ها شيرين شود * از محبّت مسها زرّين شود

از محبّت دردها صافى شود * از محبّت دردها شافى شود

از محبّت مرده زنده مىكنند * از محبّت شاه بنده مىكنند

اين محبّت هم نتيجهء دانش است * كه ؟ گزافه بر چنين تختى نشست ؟

دانش ناقص كجا اين عشق زاد * عشق زايد ناقص امّا بر جماد

بر جمادى رنگ مطلوبى چو ديد * از صفيرى بانگ محبوبى شنيد

دانش ناقص نماند فرق را * لاجرم خورشيد داند برق را

چون‌كه ملعون خواند ناقص را رسول * بود در تأويل نقصان عقول

برق آفل باشد و بس بىوفا * آفل « 1 » از باقى ندانى بىصفا

نورهاى چرخ ببريده پيست * آن چو لا شرقى و لا غربى كيست ؟

برق مىخندد چه مىخندد بگو * بر كسى كه دل نهد بر نور او

برق را خود يخطف « 2 » الابصار دان * نور باقى را همه انصار دان

چون خليل از آسمان هفتمين * بگذر و گو لا احبّ الآفلين « 3 »

اين جهان تن غلطانداز شد * جز مر آن را ، كو ز شهوت باز شد

( 1 ) - آفل : ناپديدشونده ، غروب‌كننده . ( 2 ) - خيره كردن برق بينايى . ( 3 ) - جمع ، ناپديدشوندگان ؛ چنان‌كه ابراهيم در غروب ماه و ستاره و خورشيد گفت ناپديدشوندگان را دوست ندارم . سوره انعام ، آيه 76 .