عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٧

ترك شهوتها و لذتها سخاست

پند من بشنو كه تن بند قوى است * كهنه بيرون كن گرت ميل نويست

لب ببند و كفّ پرزر برگشا * بخل تن بگذار و پيش آور سخا

ترك شهوت‌ها و لذت‌ها سخاست * هركه در شهوت فروشد برنخاست

اين سخا شاخى است از باغ بهشت * و اى او كز كف چنين شاخى بهشت

عروة الوثقى است اين ترك هوا * بركشد اين شاخ جان را بر سما

تا برد شاخ سخا اى خوب‌كيش * مر تو را بالا كشان تا اصل خويش

يوسف حسنى و اين عالم چو چاه * اين رسن صبر است بر امر إله

يوسفا آمد رسن درزن دو دست * از رسن غافل مشو بىگه شده است

حمد للّه كاين رسن آويختند * فضل و رحمت را به هم آميختند

تا ببينى عالم جان جديد * عالمى بس آشكارا نابديد

اين جهان نيست چون هستان شده * وان جهان هست بس پنهان شده

خاك بر باد است بازى مىكند * كج‌نمايى پرده‌سازى مىكند

اينكه بر كارست بىكار است و پوست * وانكه پنهان است مغز و اصل اوست

خاك همچون آلتى در دست باد * باد را دان عالى و عالىنژاد