عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٦

هين مگو فردا كه فرداها گذشت

چشمهء آن آب رحمت ، مؤمن است * آب حيوان روح پاك محسن است

بس گريزان است نفس تو از او * زانكه تو از آتشى و او ز آب جو

ز آب آتش زان گريزان مىشود * كآتشش از آب ويران مىشود

حس تو و فكر تو از آتش است * حس شيخ و فكر او نور خوش است

آب نور او چو بر آتش چكد * چك‌چك از آتش برآيد برجهد

چون كند چك‌چك بگويش مرگ و درد * تا شود اين دوزخ نفس تو سرد

تا نسوزد او گلستان تو را * تا نسوزد عدل و احسان تو را

بعد از آن چيزى كه كارى ، بردهد * لاله و نسرين و سيب تر دهد

باز پهنا مىروم از راه راست * بازگرد اى خواجه راه ما كجاست

اندر آن تقرير بوديم اى حسود * كه خرت لنگست و منزل دور و زود

سال بىگه گشت و وقت گشت نى * جز سيه‌رويى و فعل زشت نى

كرم ، در بيخ درخت تن فتاد * بايدش بركند و بر آتش نهاد

هين مگو فردا كه فرداها گذشت * يا به كلّى نگذرد ايّام گشت

هين و هين اى راه رو بىگاه شد * آفتاب عمر سوى چاه شد

اين دو روزك را كه روزت هست زود * پيرافشانى بكن از راه جود

اين قدر تخمى كه ماندستت بباز * تا برويد زين دو دم عمر دراز

تا نمرده است اين چراغ باگهر * هين فتيلش ساز و روغن زودتر