عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٣

بر لب جو بود ديوارى بلند

بر لب جو بود ديوارى بلند

بر لب جو بود ديوارى بلند

بر لب جو بود ديوارى بلند * بر سر ديوار تشنهء دردمند

مانعش از آب آن ديوار بود * از پى آب او چو ماهى زار بود

ناگهان انداخت او خشتى در آب * بانگ آب آمد به گوشش چون خطاب

چون خطاب يار شيرين لذيذ * مست كرد ، آن بانگ آبش چون نبيذ « 1 »

از صفاى بانگ آب آن ممتحن * گشت خشت‌انداز از آنجا خشت‌كن

آب مىزد بانگ يعنى هى تو را * فايده چه زين زدن خشتى مرا

تشنه گفت آبا مراد و فايده است * من از اين صنعت ندارم هيچ دست

فايده اول سماع بانگ آب * كو بود مر تشنگان را چون رباب

بانگ او چون بانگ اسرافيل شد * مرده را زين زندگى تحويل شد

يا چو بانگ رعد ايّام بهار * باغ مىيابد از او چندين نگار

يا چو بر درويش ايّام زكات * يا چو بر محبوس پيغام نجات

چون دم رحمان بود كان از يمن * مىرسد سوى محمّد بىدهن

يا چو بوى احمد مرسل بود * كان به عاصى در شفاعت مىرسد

يا چو بوى يوسف خوب لطيف * مىزند بر جان يعقوب نحيف

فايده ديگر كه هر خشتى كز اين * بركنم آيم سوى ماء معين

كز كمى خشت ديوار بلند * پس‌تر گردد يقين اى هوشمند

پستى ديوار قربى مىشود * فصل او درمان و صلى مىشود

سجده آمد كندن خشت لزب * موجب قربى كه و اسجد و اقترب « 2 »

تا كه اين ديوار غالى كردن است * مانع آن سر فرو آوردن است

سجده نتوان كرد بر آب حيات * تا نيابم زين تن خاكى نجات

بر سر ديوار هركو تشنه‌تر * زودتر برمىكند خشت و مدر

هركه عاشق‌تر بود بر بانگ آب * او كلوخ زفت بركند از حجاب

( 1 ) - نبيذ : شراب ، مى . ( 2 ) - اشاره به آيهء 19 سورهء علق .