عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧٢

من نخواهم بود اينجا مىروم

نيست جنسيت ز روى شكل و ذات * آب جنس خاك آمد در ثبات

باد جنس آتش آمد در قوام * طبع را جنس آمده آخر مدام

جنس ما چون نيست جنس شاه ما * ماى ما شد بهر ماى او فنا

چون فنا شد ماى ما او ماند فرد * پيش پاى اسب او گردم چو گرد

خاك شد جان و نشانىهاى او * هست بر خاكش نشان پاى او

خاك پايش شو براى اين نشان * تا شوى تاج سر گردنكشان

تا كه نفريبد شما را شكل من * نقل من نوشيد پيش از نقل من

اى بسا كس را كه صورت راه زد * قصد صورت كرد و بر اللّه زد

آخر اين جان با بدن پيوسته است * هيچ اين جان با بدن مانند هست ؟

تاب نور چشم با پيه است جفت * نور دل در قطرهء خونى نهفت

شادى اندر گرده و غم در جگر * عقل چون شمعى درون مغز سر

اين تعلّقها نه بىكيف است و چون * عقل‌ها در دانش چونى زبون

جان كل با جان جزو آسيب كرد * جان از او دورى ستد در جيب كرد

پس ز جان جان چو حامل گشت جان * از چنين جانى شود حامل جهان

پس جهان زايد جهان ديگرى * اين حشر را وانمايد محشرى

تا قيامت گر بگويم ، بشمرم * من ز شرح اين قيامت قاصرم

اين سخن‌ها خود به معنى ياد نيست * حرفها دام دم شيرين‌لبى است

چون كند تقصير پس چون تن زند ؟ * چون‌كه لبّيكش به يا رب مىرسد

هست لبّيكى كه نتوانى شنيد * ليك سر تا پاى بتوانى چشيد