عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٩

مناجات

هست بر سمع و بصر مهر خدا

هست بر سمع و بصر مهر خدا

هست بر سمع و بصر مهر خدا * در حجب بس صورت است و بس صدا

آنچه او خواهد رساند آن به چشم * از جمال و از كمال و از كرشم « 1 »

و آنچه او خواهد رساند آن به گوش * از سماع و از بشارت وز خروش

كون پرچاره است و هيچت چاره نى * تا كه نگشايد خدايت روزنى

گرچه هستى تو كنون غافل از آن * وقت حاجت حق كند او را عيان

گفت پيغمبر كه يزدان مجيد * از پى هر درد درمان آفريد

ليك زان درمان نبينى رنگ و بو * بهر درد خويش بىفرمان او

چشم را اى چاره‌جو در لامكان * هين بنه چون چشم گشته سوى جان

اين جهان از بىجهت پيدا شده است * كه ز بىجايى جهان را جا شده است

بازگرد از هست سوى نيستى * گر تو از جان طالب مولاستى

جاى دخل است اين عدم از وى مرم « 2 » * جاى خرج است اين وجود بيش‌وكم

كارگاه صنع حق چون نيستى است * جز معطّل در جهان هست كيست ؟

مناجات

مناجات

ياد ده ما را سخن‌هاى دقيق * كه تو را رحم آورد آن اى رفيق

هم دعا از تو اجابت هم ز تو * ايمنى از تو مهابت « 3 » هم ز تو

گر خطا گفتيم اصلاحش تو كن * مصلحى تو اى تو سلطان سخن

كيميا دارى كه تبديلش كنى * گرچه جوى خون بود نيلش كنى

اين‌چنين ميناگرىها كار توست * اين‌چنين اكسيرها اسرار توست

( 1 ) - كرشم : اشاره به چشم و ابرو ، غمزه . ( 2 ) - مرم : از او فرار مكن . ( 3 ) - مهابت : شكوه ، عظمت .