عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٦٥

اولياء را در درونها نغمه‌هاست

اولياء را در درونها نغمه‌هاست

اولياء را در درونها نغمه‌هاست

اوليا « 1 » را در درونها نغمه‌هاست * طالبان را زان حيات بىبهاست

نشنود آن نغمه‌ها را گوش حس * كز ستمها گوش حس بايد نجس

نشنود نغمهء پرى را آدمى * كو بود ز اسرار پريان اعجمى

گرچه هم نغمهء پرى زين عالم است * نغمهء دل برتر از هر دودمست

كه پرى و آدمى زندانىاند * هر دو در زندان اين نادانىاند

معشر الجن سورهء رحمان بخوان * تستطيعوا ، تنفذوا را بازدان « 2 »

هين ز لاى نفى سرها برزنيد * اين خيال و وهم يك‌سو افكنيد

اى همه پوسيده در كون و فساد * جان باقيتان نروييد و نزاد

گر بگويم شمّه‌اى زان نغمه‌ها * جانها سر برزنند از دخمه‌ها

گوش را نزديك كن كان دور نيست * ليك نقل آن به تو دستور نيست

هين كه اسرافيل وقتند اوليا * مرده را زينشان حيات است و نما

جان هريك مرده‌اى از گور تن * برجهد ز آوازشان اندر كفن

گويد اين آواز ز آواها جداست * زنده كردن كار آواز خداست

ما بمرديم و به كلى كاستيم * بانگ حق آمد ، همه برخاستيم

بانگ حق اندر حجاب و بىحجيب * آن دهد كو داد مريم را ز جيب

اى فناتان نيست كرده زيرپوست * بازگرديد از عدم ز آواز دوست

مطلق آن آواز خود از شه بود * گرچه از حلقوم عبد الله بود

گفته او را من زبان و چشم تو * من حواس و من رضا و خشم تو

رو كه بى يسمع و بى يبصر تويى * سر تويى چه جاى صاحب سر تويى

چون شدى من كان للّه از وله * من تو را باشم كه كان اللّه له « 3 »

( 1 ) - در نسخهء قونيه : انبياء . ( 2 ) - اشاره به : « يا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطارِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ فَانْفُذُوا لا تَنْفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطانٍ » سوره الرحمن آيه 33 . ( 3 ) - اشاره به حديث نبوى : « من كان للّه كان اللّه له » كشف الاسرار 562 و 371 .