عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٩

هشيارى به آثار رحمت خداوند

هشيارى به آثار رحمت خداوند

هشيارى به آثار رحمت خداوند

اى به كشته زين طلب از كو بگو * چند گويى كان گلستان كو و كو

پيش از آن كين خار پا بيرون كنى * چشم تاريك است چون جولان كنى

اى برادر ، عقل يك دم با خود آر * دم‌به‌دم در تو خزان است و بهار

باغ دل را سبز و تر و تازه بين * پر ز غنچه ورد و سرو و ياسمين

ز انبهى برگ پنهان گشته شاخ * ز انبهى گل نهان صحرا و كاخ

اين سخنهايى كه از عقل كل است * بوى آن گلزار سرو و سنبل است

بوى گل ديدى كه آنجا گل نبود * جوش مل ديدى كه آنجا مل « 1 » نبود

بو ، دواى چشم باشد نورساز * شد ز بويى ديدهء يعقوب باز

بوى بد مر ديده را تارى كند * بوى يوسف ديده را يارى كند

تو كه يوسف نيستى ، يعقوب باش * همچو او با گريه و آشوب باش

بشنو اين پند از حكيم غزنوى * تا بيابى در تن كهنه ، نوى

ناز را رويى ببايد همچو ورد * چون ندارى ، گرد بدخويى نگرد

زشت باشد روى نازيبا و ناز * سخت باشد چشم نابينا و درد

( 1 ) - مل : مى .