عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٧

راستى و فناء فى اللّه

شرح اين بگذارم و گيرم گله * از جفاى آن نگار ده‌دله

نالم ، ايرا ناله‌ها خوش آيدش * از دو عالم ناله و غم بايدش

چون ننالم تلخ از دستان او * چون نيم در حلقهء مستان او

چون نباشم همچو شب بىروز او * بىوصال روى روزافروز او

ناخوش او خوش بود در جان من * جان فداى يار دل‌رنجان من

عاشقم بر رنج خويش و درد خويش * بهر خشنودى شاه فرد خويش

خاك غم را سرمه سازم بهر چشم * تا ز گوهر پر شود دو بحر چشم

اشك ، كان از بهر او بارند خلق * گوهر است و اشك پندارند خلق

اى دريغا اشك من ، دريا بدى * تا نثار دلبر زيبا بدى

من ز جان جان شكايت مىكنم ؟ * من نيم شاكى ، روايت مىكنم

دل نمىگويد از او رنجيده‌ام * وز نفاق سست مىخنديده‌ام

راستى كن اى تو فخر راستان * اى تو صدر و من درت را آستان

آستان و صدر در معنى كجاست * ما و من كو آن طرف كان يار ماست

اى رهيده جان تو از ما و من * اى لطيفه روح اندر مرد و زن

مرد و زن چون يك شود آن يك تويى * چون‌كه يكها محو شد ، اينك تويى

اين من و ما ، بهر آن برساختى * تا تو با خود نرد خدمت باختى

تا من و توها همه يك جان شوند * عاقبت مستغرق جانان شوند

جسم ، جسمانه تواند ديدنت * در خيال آرد ، غم و خنديدنت

دل كه او بستهء غم و خنديدن است * تو مگو كو لايق آن ديدن است