عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٦

عشق خلق از عشق خداوند است

هر ستارش خونبهاى صد هلال * خون عالم ريختن ، او را حلال

ما بها و خونبها را يافتيم * جانب جان باختن بشتافتيم

اى حيات عاشقان در مردگى * دل نيابى جز كه در دل بردگى

من دلش جسته ، به صد ناز و دلال « 1 » * او بهانه كرده با من از ملال

گفتم آخر غرق توست اين عقل و جان * گفت رورو ، بر من اين افسون مخوان

من ندانم آنچه انديشيده‌اى * اى دو ديده ، دوست را چون ديده‌اى

اى گران جان ، خوار ديدستى ورا * زانكه بس ارزان خريدستى ورا

هركه او ارزان خرد ، ارزان دهد * گوهرى ، طفلى به قرص نان دهد

غرق عشقىام كه غرق است اندرين * عشقهاى اولين و آخرين

مجملش گفتم نكردم زان بيان * ورنه هم افهام سوزد هم زبان

من چو لب گويم ، لب دريا بود * من چو لا گويم مراد الّا بود

من ز شيرينى نشستم رو ترش * من ز بسيارى گفتارم خمش

تا كه شيرينى ما از دو جهان * در حجاب رو ترش باشد نهان

تا كه در هر گوش نايد اين سخن * يك همىگويم ز صد سرّ لدن

عشق خلق از عشق خداوند است

عشق خلق از عشق خداوند است

جمله عالم زان غيور آمد كه حق * برد از « 2 » غيرت بدين عالم سبق

او چو جان است و جهان چون كالبد * كالبد از جان پذيرد نيك و بد

غيرت حق ، بر مثل گندم بود * كاه خرمن ، غيرت مردم بود

اصل غيرتها بدانيد از إله * آن خلقان فرع حق بىاشتباه

( 1 ) - دلال : نوازش . ( 2 ) - در نسخهء قونيه : در .