عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٣

با مقربان و خداوند

با مقربان و خداوند

با مقربان و خداوند

ياد آريد اى مهان « 1 » زين مرغ زار * يك صبوحى در ميان مرغزار

ياد ياران يار را ميمون بود * خاصّه كان ليلى و اين مجنون بود

اى حريفان بت موزون خود * من قدح‌ها مىخورم پرخون خود

يك قدح مى نوش كن بر ياد من * گر همىخواهى كه بدهى داد من

يا به ياد اين فتادهء خاك‌بيز « 2 » * چون بخوردى ، جرعهء بر خاك ريز

اى عجب آن عهد و آن سوگند كو ؟ * وعده‌هاى آن لب چون قند كو ؟

گر فراق بنده از بد بندگيست * چون تو بايد بد كنى پس فرق چيست ؟

آن بدى كه تو كنى در خشم و جنگ * باطرب‌تر از سماع و بانگ و چنگ

اى حناى تو ز دولت خوب‌تر * و انتقام تو ز جان محبوب‌تر

نار تو اينست نورت چون بود * ماتم اين تا خود كه سورت « 3 » چون بود

آن حلاوتها كه دارد جور تو * در لطافت كس نيابد غور « 4 » تو

نالم و ترسم كه او باور كند * وز ترحّم جور را كمتر كند

عاشقم بر قهر و بر لطفش به جدّ * بوالعجب من عاشق اين هر دو ضدّ

و اللّه ار زين خار در بستان شوم * همچو بلبل زين سبب نالان شوم

اين عجب بلبل كه بگشايد دهان * تا خورد او خار را با گلستان

اين چه بلبل اين نهنگ آتش است * جمله ناخوشها ز عشق او را خوش است

عاشق كل است و خود كل است او * عاشق خويش است و عشق خويش جو

( 1 ) - مهان : بزرگان . ( 2 ) - خاك‌بيز : باريك‌بينى ، كسى كه براى حصول به مقصود به كارهاى سخت و پست اقدام كند . ( 3 ) - فضل و شرف . ( 4 ) - غور : عمق ، حقيقت چيزى .