عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٥٠

جوشش عشق

گوش اگر بدهد به پندش جان فيض * فيضها بستاند از سلطان فيض

رزقنا اللّه الانتفاع به * و الاطلاع على اسراره

جوشش عشق

جوشش عشق

بشنو از نى چون حكايت مىكند * از جداييها شكايت مىكند

كز نيستان تا مرا ببريده‌اند * از نفيرم مرد و زن ناليده‌اند

هركسى كو دور ماند از اصل خويش * بازجويد روزگار وصل خويش

سينه خواهم شرحه‌شرحه از فراق * تا بگويم شرح درد اشتياق

من به هر جمعيّتى نالان شدم * جفت بدحالان و خوشحالان شدم

هركسى از ظنّ خود شد يار من * از درون من نجست اسرار من

سر من از نالهء من دور نيست * ليك چشم و گوش را آن نور نيست

تن ز جان و جان ز تن مستور نيست * ليك كس را ديد جان دستور نيست

آتش است اين بانگ ناى و نيست باد * هركه اين آتش ندارد نيست باد

آتش عشق است كاندر نى فتاد * جوشش عشق است كاندر مىفتاد

نى حريف هركه از يارى بريد * پرده‌هايش پرده‌هاى ما دريد

نى حديث راه پرخون مىكند * قصّه‌هاى عشق مجنون مىكند

همچو نى زهرى و ترياقى كه ديد * همچو نى دمساز و مشتاقى كه ديد ؟

محرم اين هوش جز بىهوش نيست * مرزبان را مشترى جز گوش نيست

بند بگسل باش آزاد اى پسر * چند باشى بند سيم و بند زر

گر بريزى بحر را در كوزهء * چند گنجد قسمت يك‌روزهء

كوزهء چشم حريصان پر نشد * تا صدف قانع نشد پردر نشد

هركه را جامه ز عشقى چاك شد * او ز حرص و جمله عيبى پاك شد

شاد باش اى عشق خوش‌سوداى ما * اى طبيب جمله علّتهاى ما