عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٦

نعمتهاى خدا به عنايت اوست

چون شدى زيبا ، بدان زيبا رسى * كه رهاند روح را از بىكسى

پرورش مر باغ جانها را نَمَش * زنده كرده مددهء غم را دمش

نه همه ملك جهان دون دهد * صدهزاران ملك گوناگون دهد

بر سر ملك جمالش داد حق * ملك تعبير بىدرس و سبق

ملكتِ حسنش سوى زندان كشيد * ملكت علمش سوى كيوان كشيد

شه غلام او شد از علم و هنر * ملك علم از ملك حسن استوده‌تر

پايان