عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٢

خانه عاشق چنين اولىتر است

خواب را بگذار امشب اى پدر * يك شبى بر كوى بىخوابان گذر

بنگر آنها را كه مجنون گشته‌اند * همچو پروانه به وصلت كُشته‌اند

بنگر اين كشتى خلقان غرق عشق * اژدهايى گشت گويى حلق عشق

اژدهاى ناپديد دلربا * عقلِ همچون كوه را او كهربا

عقل هر عطار كآگه شد از او * طبل‌ها را ريخت اندر آب جو

اى مزوّر « 1 » ، چشم بگشا و ببين * چند گويى مىندانم آن و اين ؟

از وباى زرق « 2 » و محرومى برآ * در جهان حىّ و قيّومى درآ

تا نمىدانم همه دانم شود * وين ندانم‌هات ، مىدانم شود

بگذر از مستى و مستىبخش باش * زين تلوّن نقل كن در استواش

چند نازى تو بدين مستى پست * بر سر هر كوى چندين مست هست

مست را چون دل فراخ انديشه شد * اين ندانم و آن ندانم پيشه شد

اين ندانم و آن ندانم بهر چيست ؟ * تا بگويى آنكه مىدانيم كيست

نفى بهر ثبت باشد در سخن * نفى بگذار و ز ثبت آغاز كن

نيست اين و نيست آن هين واگذار * آنكه آن هستت ، آن را پيش آر

دامن فضلش به كف كن كوروار * قبض اعمى اين بود اى شهريار

دامن او ، امر و فرمان وى است * نيكبختى كه تُقى جان وى است

آن يكى در مرغزار و جوى آب * وان يكى پهلوى او اندر عذاب

او عجب مانده كه ذوق او ز چيست ؟ * وان عجب مانده كه : اين در حبس كيست ؟

هين چرا خشكى كه اينجا چشمه‌هاست * هين چرا دَردى كه اينجا صد دواست

هم‌نشينا ، هين درآ اندر چمن * گويد : اى جان ، من نيارم آمدن

هين بيا جانا كه پايت بسته نيست * گويدش نى نى نتانم تو مايست

( 1 ) - مزوّر : رياكار ، متقلب . ( 2 ) - زرق : ريا ، فريب‌كارى .