عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢١

خانه عاشق چنين اولىتر است

از انايى ازل دل دنگ شد * اين انايى سرد گشت و ننگ شد

از انا چون رست اكنون شد انا * آفرين‌ها بر اناى بىعنا

او گريزان و انايى در پيش * مىدود چون ديد ويرانى ويش

طالب اويى ، نگرد طالبت * چون به مردى طالبت شد مطلبت

زنده‌اى كى مرده‌شو شويد تو را ؟ * طالبى ، كى مطلبت جويد تو را ؟

اندر اين راه ار خرد ره بين بدى * فخر رازيى رازدار دين بدى

ليك چون من لم يذق لم يدر بود * عقل و تخييلات او حيرت فزود

كى شود كشف از تفكّر اين انا ؟ * اين انا مكشوف شد بعد الفنا

مىفتد اين عقل‌ها در افتقاد * در مغاكى « 1 » حلول و اتّحاد

خانه عاشق چنين اولىتر است

خانه عاشق چنين اولىتر است

عاذلا « 2 » چند اين صلاى ماجرا ؟ * پند كم ده بعد از اين ديوانه را

من نخواهم عشوهء هجران شنود * آزمودم ، چند خواهم آزمود ؟

هرچه غير شورش و ديوانگى است * اندر اين ره دورى و بيگانگى است

هين بنه بر پايم آن زنجير را * كه دريدم سلسلهء تدبير را

وقت آن آمد كه من عريان شوم * نقش بگذارم ، سراسر جان شوم

اى عدوى شرم و انديشه بيا * كه دريدم پردهء شرم و حيا

هين گلوى صبر گير و مىفشار * تا خنك گردد دل عشق اى سوار

تا نسوزم ، كى خنك گردد دلش * اى دل ما خاندان و منزلش

خانهء خود را همىسوزى ، بسوز * كيست آن كس كه بگويد لايجوز ؟

خوش بسوز اين خانه را اى شير مست * خانهء عاشق چنين اولىتر است

بعد از آن اين سوز را قبله كنم * زانكه شمعم من ، بسوزش روشنم

( 1 ) - مغاك : عمق ، ژرف . ( 2 ) - عاذل : ملامت‌كننده .