عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٠

گر نبودى عشق ، بفسردى جهان

سبح للّه هست اشتابشان * تنقيهء تن مىكنند از بهر جان

آنكه او را چشم و دل شد ديده‌بان * ديد خواهد چشم او عين العيان

با تواتر نيست قانع جان او * بل ز چشم دل رسد ايقان او

رحم كن بر وى كه او روى تو ديد * فرقت تلخ تو چون خواهد كشيد ؟

از فراق و هجر مىگويى سخن * هرچه خواهى كن و ليكن آن مكن

تلخى هجر از ذكور و از اناث * دور دار اى مجرمان را مستغاث

بر اميد وصل تو مردن خوش است * تلخى هجر تو فوق آتش است

گبر مىگويد ميان آن سقر * چه غمم بودى گرم كردى نظر ؟

كان نظر شيرين‌كننده رنجهاست * ساحران را خونبهاى دست و پاست

نعرهء لاضير بشنيد آسمان * چرخ ، گويى شد پى آن صولجان « 1 »

ضربت فرعون ما را نيست ضير « 2 » * لطف حق غالب بود بر قهر غير

گر بدانى سرّ ما را اى مضل * مىرهانيمان ز رنج ، اى كوردل

هين نيازى شو ببين كانى ارغنون * مىزند يا ليت قومى يعلمون

داد ما را فضل حق فرعونيى * نى چو فرعونيت ملك قانيى

سر برآر و ملك بين زنده خليل * اى شده غرّه به مصر و رود نيل

هين بدار از مصر اى فرعون دست * در ميان قصر جان صد مصر هست

تو انا ربّكم همىگويى به عام * غافل از ماهيت اين هر دو نام

ربّ بر مربوب كى لرزان بود ؟ * كى انا دان بند جسم و جان بود ؟

نك انا ماييم رسته از انا * از اناى پربلاى پرعنا

شكر آن كز دار فانى مىرهيم * بر سر اين دار پندت مىدهيم

دار قتل ما براق رحلت است * دار ملك تو و غفلت است

اين حيات خفيه در نقش ممات * وان ممات خفيه در قشر حيات

مىنمايد نور نار و نار نور * ورنه دنيا كى بدى دار الغرور ؟

هين مكن تعجيل ، اول نيست شو * چون غروف آرى ، برآ از شرق ضوء

( 1 ) - صولجان : عصاى شاهى . ( 2 ) - ضير : پرضرر .