عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٩

گر نبودى عشق ، بفسردى جهان

پوزبند وسوسه عشق است و بس

پوزبند وسوسه عشق است و بس

پوزبند وسوسه عشق است و بس * ورنه كى وسواس را بسته است كس ؟

عاشقى شو ، شاهدى خوبى بجو * صيد مرغابى همىكن جو به جو

غير اين معقول‌ها ، معقول‌ها * يا بى اندر عشق با فرّ و بها

غير اين عقل تو حق را عقل‌هاست * كه بدان تدبير اسباب سماست

چون به بازى عقل در عشق صمد « 1 » * عشر امثالت دهد تا هفتصد

آن زنان چون عقل‌ها درباختند * بر رواق عشق يوسف تاختند

عقلشان يك دم ستد ساقىّ عمر * سير گشتند از خود و باقىّ عمر

حسن صد يوسف جمال ذو الجلال * اى كم از زن ، شو فداى آن جمال

عشق برّد بحث را اى جان و بس * كو ز گفت و كو شود فريادرس

حيرتى آيد ز عشق آن نطق را * زهره نبود كه كند او ماجرا

كه بترسد ، گر جوابى وادهد * گوهرى از لنج او بيرون او جهد

لب ببندد محكم او از خير و شر * تا نبايد كز دهان افتد گهر

گر نبودى عشق ، بفسردى جهان

گر نبودى عشق ، بفسردى جهان

عشق بحرى ، آسمان بر وى كفى * چون زليخا در هواى يوسفى

دور گردون‌ها ز موج عشق دان * گر نبودى عشق ، بفسردى جهان

كى جمادى محو گشتى در نبات ؟ * كى فداى روح گشتى ناميات ؟

روح كى گشتى فداى آن دمى * كز نسيمش حامله شد مريمى ؟

هريكى بر جا ترنجيدى چو يخ * كى بدى پرّان و جويان چون ملخ ؟

ذرّه‌ذرّه عاشقان آن جمال * مىشتابد در علو همچون نهال

( 1 ) - صمد : خداوند بىنياز .