عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠١

سؤال و جواب

نفس توست آن مادر بدخاصيت * كه فساد اوست در هر ناحيت

هين بكُش او را كه بهر آن دنى * هر دمى قصد عزيزى مىكنى

از وى اين دنياى خوش بر توست تنگ * از پى او با حق و با خلق جنگ

نفس كُشتى بازرستى ز اعتذار * كس تو را دشمن نماند در ديار

گر شكال آرد كسى برگفت ما * از براى انبيا و اوليا

كانبيا را نى كه نفس كشته بود ؟ * پس چراشان دشمنان بود و حسود ؟

گوش نِه تو اى طلبكار صواب * بشنو اين اشكال و شبهت را جواب :

دشمن خود بوده‌اند آن منكران * زخم بر خود مىزدند ايشان چنان

دشمن آن باشد كه قصد جان كند * دشمن آن نبود كه خود جان مىكَنَد

نيست خفّاشك عدوى آفتاب * او عدوى خويش آمد ز احتجاب