عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٨

اصل كينه دوزخ است

عشوه‌هاى يار بد مىنوش هين * دام بين ، ايمن مرو تو بر زمين

دم دهد گويد تو را اى جان دوست * تا چو قصّابى كَشَد از دوست پوست

سر نهد در پاى تو قصّاب‌وار * دم دهد تا خونت ريزد زارزار

همچو شيرى صيد خود را خويش كن * ترك عشوهء اجنبى و خويش كن

همچو خادم دان مراعات خسان * بىكسى بهتر ز عشوهء ناكسان

در زمين مردمان خانه مكن * كار خود كن كار بيگانه مكن

كيست بيگانه ؟ تن خاكى تو * كز براى اوست غمناكىّ تو

تا تو تن را چرب و شيرين مىدهى * جوهر خود را نبينى فربهى

گر ميان مشك تن را جا شود * روز مردن گند او پيدا شود

مشك را بر تن مزن بر دل بمال * مشك چبود ؟ نام پاك ذو الجلال

آن منافق مشك بر تن مىنهد * روح را در قعر گلخن مىنهد

بر زبان نامِ حَق و در جان او * گندها از كفر بر ايمان او

كين مدار ، آنها كه از كين گمرهند * گورشان پهلوى گمراهان نهند

اصل كينه دوزخ است و كين تو * جزو آن كلّ است و خصم دين تو

چون تو جزو دوزخى پس هوش دار * جزو سوى كلّ خود گيرد قرار

ور تو جزو جنّتى اى نامدار * عيش تو باشد ز جنّت پايدار

تلخ با تلخان يقين ملحق شود * كى دم باطل قرين حق شود ؟

اى برادر تو همين انديشه‌اى * ما بقى تو استخوان و ريشه‌اى

گر گل است انديشهء تو ، گلشنى * ور بود خارى ، تو هيمهء گلخنى