عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٥

در وصف اهل معرفت و صفا

گر ز حرف و نام خواهى بگذرى * پاك كن خود را ز خود هين يك سرى

همچو آهن ز آهنى بىرنگ شو * در رياضت آينهء بىرنگ شو

خويش را صافى كن از اوصاف خود * تا ببينى ذات پاك صاف خود

بينى اندر دل علوم انبيا * بىكتاب و بىمعيد و اوستا

گفت پيغمبر : كه هست از امّتم * كو بود هم گوهر و هم همّتم

مر مرا زان نور بيند جانشان * كه من ايشان را همىبينم بدان

بىصحيحين و احاديث و روات * بلكه اندر مشرب آب حيات

اهل صيقل رسته‌اند از بوى و رنگ * هر دمى بينند خوبى بىدرنگ

نقش و قشر علم را بگذاشتند * رايت عين اليقين افراشتند

رفت فكر و روشنايى يافتند * نحر و بحر آشنايى يافتند

مرگ ، كاين جمله از او در وحشتند * مىكنند اين قوم بر وى ريشخند

كس نيابد بر دل ايشان ظفر * بر صدف آيد ضرر ، نى بر گهر

گرچه نحو و فقه را بگذاشتند * ليك محو و فقر را برداشتند

تا نقوش هشت جنّت تافته است * لوح دلشان را پذيرا يافته است

برترند از عرش و كرسى و خلا * ساكنان « مقعد صدق « 1 » » خدا

( 1 ) - اشاره به آيه « مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ » سوره القمر ، آيه 55 .