عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٢

شاهدت گه راست باشد گه دروغ

گر ولى زهرى خورد ، نوشى شود * ور خورد طالب ، سيه هوشى شود

« ربّ هب لى » از سليمان آمده است * كه مده غير مرا اين ملك دست

تو مكن با غير من اين لطف و جود * اين حسد را مانَد ، امّا آن نبود

نكتهء « لا ينبغى » مىخوان به جان * سِرّ « من بعدى » ز بخل آن مدان

بلكه اندر ملك ديد او صد خطر * موبه‌مو ملك جهان بد بيم سر

بيم سر يا بيم سِر يا بيم دين * امتحانى نيست ما را مثل اين

پس سليمان همّتى بايد كه او * بگذرد زين صد هزاران رنگ و بو

با چنان قوت كه او را بود هم * موج آن ملكش فرومىبست دم

چون برو بنشست زين اندوه گرد * بر همه شاهان عالم رحم كرد

شد شفيع و گفت اين ملك و لوا * با كمالى دَه ، كه تو دادى مرا

هركه را بدهى و بكنى آن كرم * او سليمان است ، آن كس هم منم

او نباشد بعدى ، او باشد معى * خود معى چبود ؟ منم نى مدّعى

هديه‌هاى دوستان با همدگر * نيست اندر دوستى الّا صور

تا گواهى داده باشد هديه‌ها * بر محبّت‌هاى مضمر در خفا

زانكه احسان‌هاى ظاهر شاهدند * بر محبّت‌هاى سِر ، اى ارجمند

شاهدت گه راست باشد گه دروغ * مست گاهى از مى و گاهى ز دوغ

دوغ‌خورده مستيى پيدا كند * هاىوهوى سرگرانيها كند

آن مرائى در صيام و در صلاست * تا گمان آيد كه او مست است ولاست

حاصل ، افعال برونى ديگر است * تا نشان باشد بر آنچه مضمر است