عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٠

بىكشنده خوش نمىگردد روان

صد هزاران جان تلخى كش نگر * همچو گل آغشته اندر نيشكر

اى دريغا مر تو را كنجا بدى * تا ز جانم شرح دل پيدا شدى

بىكشنده خوش نمىگردد روان

بىكشنده خوش نمىگردد روان

اين سخن شير است در پستان جان * بىكشنده خوش نمىگردد روان

مستمع چون تشنه و جوينده شد * واعظ ار مرده بود ، گوينده شد

مستمع چون تازه آمد بىملال * صد زبان گردد به گفتن ، گنگ و لال

چون‌كه نامحرم درآيد از درم * پرده در « 1 » پنهان شوند اهل حرم

ور درآيد محرمى ، دور از گزند * برگشايند آن ستيران روىبند

هرچه را خوب و خوش و زيبا كنند * از براى ديدهء بينا كنند

كى بود آواز چنگ و زير و بم * از براى گوش بىحس اصَم ؟

مُشك را بيهوده حق خوش دم نكرد * بهر حس كرد و پى اخشم نكرد

حق ، زمين و آسمان برساخته * در ميان ، بس نار و نور افراخته

اين زمين را از براى خاكيان * آسمان را مسكن افلاكيان

مرد سفلى دشمن بالا بود * مشترى هر مكان پيدا بود

گر جهان را پردُر مكنون كنم * روزى تو چون نباشد ، چون كنم

( 1 ) - پرده‌در : در پرده پنهان .