عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٣

ما اول فرشته بوده‌ايم

شكر كن غرّه مشو بينى مكن * گوش دار و هيچ خودبينى مكن

من غلام آنكه او در هر رباط * خويش را و اصل نداند بر سماط

بس رباطى كه ببايد ترك كرد * تا به مسكن دررسد يك روز مرد

گرچه آهن سرخ شد او سرخ نيست * پرتو عاريت آتش‌زنى است

تن همىنازد به خوبى و جمال * روح ، پنهان كرده فر و پرّوبال

گويدش : كاى مزبله تو كيستى ؟ * يك دو روز از پرتو من زيستى

غنج و نازت مىنگنجد در جهان * باش تا كه من شوم از تو جهان

گرم‌دارانت تو را گورى كَنَند * طعمهء ماران و مورانت كنند

بينى از گند تو گيرد آن كسى * كه به پيش تو همىمردى بسى

گفت : ما اول فرشته بوده‌ايم * راه طاعت را به جان پيموده‌ايم

سالكان راه را محرم بديم * ساكنان عرش را همدم بديم

پيشهء اول كجا از دل رود ؟ * مهر اول كى ز دل بيرون شود ؟

در سفر گر روم بينى يا ختن * از دل تو كى رود حبّ الوطن ؟

ما هم از مستان اين مى بوده‌ايم * عاشقان درگه وى بوده‌ايم

ناف ما بر مهر او ببريده‌اند * عشق او در جان ما كاريده‌اند

روز نيكو ديده‌ايم از روزگار * آب رحمت خورده‌ايم اندر بهار

نى كه ما را دست فضلش كاشته است ؟ * از عدم ما را نه او برداشته است ؟

اى بسا كز وى نوازش ديده‌ايم * در گلستان رضا گرديده‌ايم

بر سر ما دست رحمت مىنهاد * چشمهاى لطف از ما مىگشاد